Judith Witte: Een druppel op een gloeiende plaat

“Jouw handtas lijkt wel een overlevingspakket!” Naast me op het muurtje zit een vriend. Zijn vinger bloedt: kapotte nagelriem. De rest van de groep staat met bier in plastic bekertjes te kletsen in de zon. Ik graaf in mijn tas. Hoewel de inhoud nogal willekeurig kan overkomen, is dit een uitgebalanceerde verzameling spullen samengesteld op basis van praktisch vooruitdenken en anticiperen op diverse ‘wat-als-situaties’. Ik passeer pasjes, mijn telefoon, zakdoekjes en een zakmes (stel dat… een plotseling irriterend lipje in je hemd schreeuwt om een schaartje, een schroefje van een bril aangedraaid moet worden of er een spontaan gekochte fles wijn geopend wil worden…), een pen, leesbril, regenjasje, een tube zonnebrandcrème, gelukspoppetje en 2 snoepjes. Ah! Zie je wel: pleisters. 

Ik heb trek. De snoepjes vullen niet. Toen ik vanmiddag van huis vertrok, had ik een rommelende maag wel ingecalculeerd, maar, zo schatte ik in; genoeg te eten in de stad. Bovendien zat mijn tas al vol: geen plek voor bammetjes of bananen. Bij de friettent staat helaas een lang rij. Ik heb geen zin in om daarin aan te sluiten. Bovendien begint de band weer! Andere prioriteiten schreeuwen om voorrang: er moet nú gedanst worden.

De biertjes blijven komen, dus met de calorie-inname zit het wel goed. De rij bij de dixies (jèk) valt mee, terwijl het bij de frietkraam onverminderd druk blijft. Mijn blik glijdt naar de hamburger- en satétent aan de andere kant van het plein. Daar gaat het, zo lijkt het, véél sneller dan bij de frieten. Zal ik? Ik maak een snelle risicoanalyse. Ik zie weliswaar bijzonder enthousiaste en gemotiveerde studenten achter gloeiendhete platen burgers wippen, maar óók dat de tent in de volle zon staat. Vertwijfeld vraag ik me af de bakkers zich de geldende hygiënevoorschriften wel volledig hebben eigengemaakt. Ik pas. Hun klandizie lijkt zich vandaag echter totaal geen zorgen te maken; de waar vindt gretig aftrek. Kritisch zijn? Dat kan morgen wel weer... Vandaag is het feest.
Maar niet voor iedereen.

Vorig jaar voerde de NVWA geen controles uit op Koningsdag: te weinig financiële middelen. Dit jaar besloot de autoriteit de traditie weer ‘in ere te herstellen’. Was er nu wél geld voor? Of is het gewoon bitter noodzakelijk? Zeventien inspecteurs controleerden op 106 plekken of verkopers zich aan alle regels voor voedselveiligheid hielden; een druppel op een gloeiende plaat. Ze deelden 36 officiële waarschuwingen uit. Zes ondernemers kregen een boete en drie particulieren een verbod om door te gaan met het bereiden van etenswaar. Onmogelijk te achterhalen hoeveel verkopers de dans ontsprongen. 

Judith Witte
[email protected]