Column Judith Witte: Koudwater­vrees

Als hardlooptrainer wil ik de lopers die bij mij komen trainen, een afwisselende en fijne training geven. Herhaling is goed, maar elke keer hetzelfde doen saai. Dus probeer ik ze steeds opnieuw te verrassen. Soms verlies ik mezelf daarbij in allerlei gekkigheid. Dan hoor ik de stem van de opleider van de Atletiek Unie in mijn hoofd verzuchten: ‘En wát is precies het doel van deze oefening?’ Oja…! denk ik dan. Terug naar de kern, naar de ‘core-business’. 

Ontwerpers van verpakkingen zijn steengoed in het bedenken van verrassende omhulsels. Zij verliezen daarbij geregeld het eigenlijke doel van de verpakking uit het oog: het beschermen van het product bij het bewaren en vervoeren. (En ook dat-ie op een zeker moment ópen moet. Gewoon omdat de gebruiker de schaar, gadget of tang daadwerkelijk wil gebruiken/ de kaas, vleeswaren en/of soep ook écht wil opeten. Het is een grote consumentenergernis, maar dat terzijde). Verpakkingen voor voeding moeten natuurlijk aan veel meer eisen voldoen dan alleen beschermen. Met de PPWR komen er nóg meer eisen bij. Er moet heel wat veranderen. En snel ook. 

Veranderen is moeilijk. Toine Timmermans (Samen Tegen Voedselverspilling) noemt als voorbeeld vacuümverpakt vlees in zakjes. Vlees is daarin langer houdbaar en efficiënter verpakt, het scheelt de producent geld en de consument verspilt minder product. Tel uit je winst! Maar nee. Het duurde tien jaar om de zak in het koelvak te krijgen. Hij signaleert koudwatervrees in de markt voor dit soort ingrijpende veranderingen. Wat als consumenten een andere verpakking niet goed ontvangen? 

Maaike Thiecke geeft in haar boek ‘Vaart in verandering - 5 knoppen om onnodig gelazer in organisatieverandering te voorkomen’ verhelderende tips voor dit soort processen. Startpunt is altijd het beantwoorden van de vraag: wáár is de verandering de oplossing voor? Het helpt daarbij om vast te stellen wat hetzelfde blijft, ook in verandering. Wat is je core-business? Want veranderen is geen doel op zich. Ze vergelijkt het met een speedboot die steeds rondjes blijft draaien. ‘Wel in beweging, maar waartoe?’ 

Koudwatervrees is te overwinnen. De sprong in het diepe is minder eng dan hij van een afstandje lijkt, geloof me. Wekelijks neem ik een duik in het open water. Bij de eerste confrontatie met het koude water hap ik steevast naar adem. De kou prikt duizenden speldjes in m’n huid. Ik negeer de pijn, laat me in het water glijden, krijg mijn ademhaling onder controle en maak mijn slagen. Later, weer warm aangekleed, voel ik me als herboren. Bruisend. Vol leven. Precies wat ik ermee wil bereiken.  

Judith Witte
[email protected]