Column Saskia Stender: Feest met krukken

Een klein ongelukje op de piste, niks ernstigs. Dacht ik. Niet veel later zat ik met een brace, liep ik met krukken en werd ik geconfronteerd met een voorlopig rijverbod van minstens acht weken. Acht weken niet autorijden! Acht weken plannen omgooien, acht weken afhankelijk zijn van familie, vrienden, collega’s. Dat is wennen. Want het openbaar vervoer? Geen feest met krukken.

Gelukkig werkt iedereen mee. Afspraken worden zonder discussie omgezet naar Teams. Niet mijn favoriet, maar oké, het werkt. En alsof dat allemaal nog niet genoeg geregel is, heb ik ook nét een huis gekocht. Klussen en straks verhuizen terwijl ik niet kan tillen of sjouwen? Het leek onmogelijk. Maar de hulp schiet toe uit alle hoeken. Mensen komen behangen, schilderen, dozen inpakken, spullen sjouwen. Dankzij hen ga ik mijn streefverhuisdatum gewoon halen.

En de OSV Winterbarbecue. Daar werd ik gedragen – figuurlijk dan. Voor ik het wist, stond ik met een bordje gebarbecued vlees in mijn handen. “Ga maar lekker zitten, ik pak zelf wel een nieuw bordje.” Ik kan je zeggen; dat doet echt wat met je. Niet veel later stond er een glas wijn naast me, en zonder dat ik iets had hoeven vragen, werd later ook spontaan het dessert gebracht (ze weten hoe gek ik ben op toetjes).

Ik wil dolgraag weer volop bewegen, maar nu stond ik toch even bewust stil bij het besef hoe bijzonder dit is. Dit sociale vangnet voelt minstens zo stevig als mijn nieuwe brace. Afhankelijk zijn is écht niet alleen een straf. Met een barbecue, wijn, lekkere toetjes, goede vrienden en een fijn netwerk, is het zelfs bijna een feestje. 

Saskia Stender
[email protected]