Zodra de scholen beginnen en het verkeer weer vastloopt, weet je: de zomer is zo goed als voorbij. Waar de één nog in vakantiemodus rondloopt, stapt de ander alweer fris en vol plannen het najaar in. Agenda’s lopen langzaam vol, de eerste netwerkbijeenkomsten en beurzen staan ingepland. Je voelt het bijna letterlijk: de batterij is weer opgeladen.
Ik merk het ook om me heen. Mensen hebben plannen, ideeën, energie. Die hoeven niet groots en meeslepend te zijn, maar gewoon: zin om dingen op te pakken. Een project dat is blijven liggen. Een klant die je nog wilde bellen. Of een productlijn die nodig een update kan gebruiken.
In het netwerk hoor ik steeds vaker dat bedrijven stappen maken op het gebied van eiwitten. Niet meer voorzichtig aftasten, maar dóórpakken. Die eiwittransitie is geen toekomstplan meer, daar zitten we met z’n allen middenin. Ik hoor termen langskomen waar ik niet dagelijks mee werk. Nieuwe bindingstechnieken, fermentatie, extrusie – ik weet niet precies hoe het allemaal zit, maar hoor de drive erachter. Dat het niet alleen meer om innovatie gaat, maar om keuzes.
Het is knap wat er gebeurt. In een sector die al onder druk staat, tóch blijven vernieuwen. Niet omdat het moet van de overheid, maar omdat je voelt dat het nodig is.
Ik zie, ik luister, ik verbind. Het helpt mij om geregeld even terug te denken aan die vakantie. Dat lege hoofd, die opgeladen batterij. Dat gevoel. Probeer het ook vast te houden.
En als die batterij dan toch weer leegloopt… is er gelukkig altijd koffie.
Saskia Stender
[email protected]
Bron: Vakblad Voedingsindustrie 2025